توی يه کلاس خلوت                    دو تا دانشجو اسيرن

دو تا بد شانس دو تا تنها               يکيشون تو يکيشون من

قلب استاد مثل سنگه                سنگ سرد و سخت خارا

زده قفل بی صدايی                     به لبای خسته‌ی ما

چشم استاد شده خيره               مراقب آخر گيره

نازی از ترس نگاشون                  داره کم کمک ميميره

نمی تونيم که بجنبيم                  پيش اين استاد کافر

۱۰ گرفتن من و تو                     قصه هست قصه آخر

هميشه فاصله بوده                    بين برگای من و تو

با همين تلخی گذشته                امتحانای من و تو

راه دوری بين ما نيست                اما باز اينم زياده

تنها اميد من و تو                       اين مراقب جواده

کاش ميشد برگه عوض کرد           کاش ميشد تقلبی کرد

کاش ميشد از جايی ديد زد           روی برگ خود کپی زد

ما بايد باهم بشينيم                   اگه ميخوايم که نيفتيم

واسه ما جدايی مرگه                 تا جدا بشيم می افتيم

کاشکی جاهامون عوض شه        من و تو با هم بشينيم

توی يه فرصت ويژه                     برگای همو ببينيم

شايد اونجا واسه‌ی ما                ديگه گير بازار نباشه

خيلی خوبه اگه با ما                 جاسوس و رادار نباشه

اينجای شعر که رسيدم             از نوشتن دست کشيدم

سرمو بالا آوردم                         يهو مراقبو ديدم

گفت آخه مهسای اسکل            دو ساعت خودتو کشتی 

بجای حل مسايل                      اين اراجيفو نوشتی

راستی خوب شد که به سرعت   از توی خوابم پريدم

چونکه از ترس مراقب                 خودمو قهوه‌ای ديدم

کاش ميشد حتی توی خواب       من و نازی ۱۰ بگيريم

اون وقت از خوشحالی محض         دستای همو بگيريم................

 

لینک
جمعه ٥ دی ،۱۳۸٢ - sheida shams