اگر می نويسم به اين خاطر است که غم را به اندوه جدايی و خاطره را به اندوه تنهايی

بدل کنم.

می گويند رودخانهای هست که هر چيز که در اين رودخانه می افتد.پر پروانه ......همه

و همه در بستر آن بدل به سنگ می شوند.

ای کاش می توانستم قلبم را از سينه بيرون می آوردم و به جريان آن ميسپاردم

و آنگاه نه دردی و نه خاطره ای نه تاسفی و نه آهي.....................

شادزی...................

لینک
سه‌شنبه ٢٥ آذر ،۱۳۸٢ - sheida shams